N-VA stangt de ziekenfondsen met de verhoogde tegemoetkoming. Vooruit stangt terug met het vermogenskadaster. De artsen stangen met het lage remgeld. De ziekenfondsen stangen terug met uitgestelde zorg.

Maar intussen dreigt de kernvraag te verdwijnen: welke zorg willen we minder, en welke zorg moeten we net sterker maken?

Want als iedereen elkaar blijft stangen, blijft het systeem grotendeels doen wat het vandaag doet: prestaties belonen, volumes tellen, achteraf overschrijdingen vaststellen en dan zoeken wie de rekening betaalt. De zorgvrager betaalt altijd mee een prijs.

Een zinvoller streven ligt elders: minder overbodige prestaties, meer geïntegreerde eerstelijnszorg; minder volumelogica, meer populatiegerichte verantwoordelijkheid; minder algemene drempels voor patiënten, meer gerichte controle op misbruik en ondoelmatigheid.

Dus ja: bespreek remgeld. Maar doe niet alsof het echte debat daar ligt. De vraag is niet of zorg “spotgoedkoop” mag blijven. De vraag is of we eindelijk willen betalen voor gepaste zorg in plaats van voor zoveel mogelijk zorg.